Ieder Rietzangertje zingt zoals het gebekt is.

Regelmatig vragen we aan onze contactkoren om hun verhaal en ervaring met ons en jullie te delen. Vandaag zat er alweer een heel fijne tekst over het contactkoor Rietzangers uit Lokeren in onze mailbox. Samen zingen betekent genieten en dat geldt duidelijk niet enkel voor de mensen met dementie. Veel leesplezier!

“De eerste en derde donderdag van de maand staan in mijn agenda met stip genoteerd want dan is er van tien tot elf uur contactkoor in “ ’t Dobbelken”, de cafetaria van het WZC Hof ter Engelen in Lokeren.

Niettegenstaande ik een vreemde eend in de bijt ben, ik heb namelijk geen familielid waarvoor ik me heb geëngageerd om “samen” te zingen, ben ik toch zoveel mogelijk van de partij. (Wel neemt mijn dochter plaats achter de piano om de liederen te begeleiden.) Bij de start van het contactkoor stelde ze me de vraag of ik geen zin had om mee te komen zingen en ik heb me laten overhalen. Met lood in de schoenen ben ik de eerste keer vertrokken en ik kreeg daar een plaats aangewezen tussen Simone en Josephine. Eerlijk gezegd: als eerste kennismaking voelde het raar aan aangezien ik geen enkele ervaring had met personen met dementie. Gelukkig zing ik veel en graag en als de eerste liederen ‘gepasseerd‘ waren, voelde ik me reeds meer op mijn gemak en er ontstond zowaar een zekere band met mijn buren.

Wat me van bij het begin opviel en me steeds zal bijblijven is de toewijding, het bemoedigend en liefdevol omgaan met de residenten. De tranen schoten mij zowaar in de ogen bij het zien van zoveel  bezorgd, zorgend engagement van  ‘al’ de verantwoordelijken. Die bewondering was geen eenmalig gebeuren maar vormt de rode draad bij elke zangstonde met ‘de Rietzangers’.

Wat me nog het meest verwondert, is dat dit zo aanstekelijk werkt dat ik vlug alle schroom opzij heb geschoven en me ook bij andere gelegenheden wil inzetten voor deze vaak van zichzelf vervreemde mensen. Het zien hoe sommigen in elkaar gedoken in de kring verschijnen en dan een opverende metamorfose doormaken van zodra er gezongen wordt. Het meest emotionele moment hierrond  is de gezongen, persoonlijke verwelkoming … Ingrid, chapeau. Ook An, een vat vol emoties binnen een reuzegroot hart. Mieke, niet alleen omdat je mijn dochter bent, ik sta vol bewondering voor jou. Jullie zijn alle drie schatten om te blijven koesteren. Laat jullie nooit ontmoedigen door wie of wat dan ook. Zoveel mensen rekenen op jullie en zijn jullie ook zó dankbaar! ‘Gaudeamus igitur!”